هشدار به سرکشان جهان

ََموضوع : شعری با جان مایه ی اجتماعی از شاعر معاصر تونسی « ابو القاسم    

            الشابّي »

عنوان : به سرکشان جهان !

۱ – هان ای ستمگر خودرای !             

     دوستدار تاریکی ، دشمن زندگی

۲ – ناله های مردم ناتوان را به ریشخند گرفته ای        

     در حالی که دستان تو آغشته به خونشان است

۳ – زیبایی هستی را زشت می نمایی

     و بر بلندی های آن خار غم می کاری

۴ – مواظب باش که بهار، تو را نفریبد

     و صافی هوا و درخشندگی صبح

۵ – دراین افق پهناور، بیم تیرگی هاست

     و غرش تندر و بر پا شدن توفان ها

۶ – بر حذر باش که زیرخاکستر، شراره ی آتش است

     و هر کس خار بکارد ، زخم ها بچیند

۷– و تو دل خاک را با خون سیراب کرده ای

     و تو اشک به او نوشاندی تا این که جان تازه گرفت

۸ – نگاه کن و ببین که چگونه درو کردی

      سرهای مردم ، و گل های آرزو  را

۹– تو را سیل این خون ها خواهد برد

     و توفان آتش تو را در خود خواهد بلعید

متن عربی :

إلی طُغاة العالَم !

۱– ألا أیّها الظالمُ المستبدّ                 حبیبُ الظلامِ ، عدوُّ الحیاة

۲ – سخِرتَ بأنّاة شعبٍ ضعیف              و کفّک مخضوبة من دماه

۳ – و سِرتَ تُشوّه سِحر الوجود             و تبذُر شَوک الأسی في رُباه

۴ – رُویدک ! لا یَخدعنک الربیعُ              و صَحوُ الفضاء ، و ضوء الصباح

۵ – ففي أفق الرَّهب هَولُ الظلام          و قصفُ الرُّعود ، و عَصفُ الرِّیاح

۶ - حذار ! فتحتَ الرَّماد اللهیبُ             و من یَبذُر الشَوک یَجنِ الجِراح

۷ – تأمَّل ! هنالک ... أنّی حَصدتَ          رؤوس الوری ، و زهور الأمل

۸ – و روّیتَ بالدم قلبَ التراب               و أشربتَه الدمعَ ، حتّی ثَمِلَ

۹ – سیَجرُفک السیلُ ، سیلُ الدماء       و یأکلُک العاصفُ المشتعِل 

در باره ی متن :

شاعر در بیت های بالا ستمکاران را صلا می دهد و می گوید :

ای ستمکار ای دیکتاتور تو هوای تاریکی در سر داری و دشمن سرزندگی و شادابی هستی . چرا ملت را در بند کردی و آنها را می فریبی و به ریششان پوزخند می زنی ودر حالی که  خونشان از دستان تو می چکد . باده ی پیروزی سر می کشی و تخم اندوه و ناراحتی می کاری . در این پهندشت وطن روزی توفان هایی خواهد وزید و تندر ها از راه خواهند رسید . بترس از این خاکستری که بنا کردی ؛ چون زیر ، آن آتشها نهفته است .

کمی بیندیش به کارهایی که کرده ای : سرها بریده ای ، گل ها پرپر کرده ای و ... .

خاک وطن را با خون آغشته ای و بر رخساره ی آن اشک روان کرده ای و این ها همه درجهت مخالف خواست تو نتیجه داد و به وطن جان و امید تازه داد به طوری که همه یکپارچه سیلی شدند که به زودی تو را به دیار نیستی خواهند برد .         

بخشی از قصیده ی اجتماعی شاعر معاصر تونسی  ابوالقاسم شابّی

موضوع : بخشی از قصیده ی اجتماعی « ابو القاسم الشّابي » شاعر معاصر تونسی .

عنوان : به ملت .

۱– ای ملت ! کــــــــو دلِ تپنده یِ حساست ؟                 

کــــــــــو بلند پروازی و کــــــو آگاهی هایت؟

۲ – ای ملت !  کــــو جانِ با احساسِ هنرمندت؟            

کــــــــــــو پندارت و کــــــو درک و دریافتت؟

۳– ای ملت !  کــــــو هنرِ دلربایِ افسونگرت ؟          

 کـــــــــــو طرح ها و کــــــــو هم نوایی هایت؟

۴ – دریای زندگـــــــی پیرامون تو می چرخد             

 پس کــــــــو آن بی باک و کـــــــــــو آن دلیر؟

۵ – کــــــــوخواستِ زنده ماندنت ؟ هیچ هیچ !           

تنها مرگست و خامـــــوشی و اندوه وتــــــاریکی

۶ – زنـــــــدگی ای مـــــــــرده و دلی تهی                

و خونی کـــــــه دردها آن را بــه جوش نمی آورَد

۷ – و زندگی ای که در تاریکیِ هامون می خُسبد     

وبر بالای وی پندارهای نـــــادرست پرورش می یابد

۸– این آخر ! چه راه و رسم زنـــــــدگیست ؟       

« بسا زندگی ای که مرگ از آن آسانتر وسبکتر باشد !» 

 

عربی: إلی الشعب .

۱ – أين يا شعبُ !  قلبُک الخافقُ الحسّاسُ ؟   أين الطموحُ ، والأحلامُ ؟

۲ - أين يا شعبُ ! روحُک الشاعرُ الفنّانُ  ؟       أین ، الخَیالُ و الإلهامُ ؟

۳- أین یا شعبُ ! ، فنُّک الساحرُ الخَلّاقُ ؟       أین الرسومُ و الأنغامُ ؟

۴ – إنَّ یَمَّ الحـــــــیاة یَدوي حـــــــوالیک         فأین المُغامرُ ، المِقدامُ ؟

۵ – أیــــن عزمُ الحیاة ؟ لا شیء إلّا               الموتُ ، والصمتُ ، والأسی ، والظلامُ

۶ – عُـــمُـــــــــرٌ میّت ، و قــــــلب خَواء           و دمٌ ، لا تثیره الآلامُ

۷– و حیاة ، تنامُ في ظلمة الوادي                 وتنمو من فوقها الأوهامُ                        

۸ - أيّ عیش هذا ، و أيّ حیاة ؟                    ( ربّ عَیش أخفُّ منه الحِمامُ )       

در باره ی متن :

شاعر ملت خود را خطاب می کند و روزهای طلایی گذشته را به یادش می آورد و بر او نهیب می زند که از چه روی بی تفاوت و منفعل گشته است . مگر او آرزوی رسیدن به بلندای رشد و ترقی را در سر نداشت ! پس کو آن همه برنامه ها و طرح ها و اندیشه ها که در سر داشت ؟ چرا به این زندگی ننگین تن داده است و حاضر نیست خود را از زیر بار این خفت و خواری رهایی بخشد؟ بزرگی و سربلندی و عظمت در یک قدمی اوست پس چرا تصمیم نمی گیرد و بر نمی خیزد . آیااندیشه های باطل و خرافی او را به خواب خرگوشی فرو برده است وازدیدن این همه زبونی وحقارت به خودش نمی آید ؟                            

َ