سخنی از « عماد اصفهانی »

 

« إنّي رأیتُ أنّه لا یکتُبُ أحدٌ کتاباً في یومه إلّا قال في غده : لو غُیِّرَ هذا لَکانَ یُستَحسَنُ ، ولو قُدِّمَ هذا لَکانَ أفضلَ ، ولو تُرکَ هذا لَکانَ أجملَ ، وهذا مِن أعظمِ العِبَرِ ، وهو دلیلٌ علی استیلاء النّقص علی جملة البشر »

به نقل از کتاب « المـــُعجَم المـُفصَّل في المــُـــذکّر و المؤنث» دکتر امیل بدیع یعقوب .

برگردان : 

دریافتم که کسی روزی کتابی نمی نویسد مگر این که فردایش می گوید : اگر این تغییر می کرد حتما نیکو می شد ، واگر این جلوتر می آمد حتما بهتر بود ، واگر این رها می شد حتما زیباتر بود ، واین از بزرگترین عبرت هاست ، وآن نشانِ چیرگی نقص وکاستی بر همه افراد بشر است »